We gaan samen luisteren en krijgen een fles bubbels mee.
Die klassieker blijft blijkbaar werken.
Thuis herneem ik wat ze het contract noemen.
Twee A4'tjes.
Geen of amper sprake van aansprakelijkheid, weinig of geen bescherming voor de koper, geen bankgarantie.
Een heel andere juridische logica dan wat wij hier gewoon zijn.
Er ontstaat een WhatsApp-groepje.
De verkopende makelaar krijgt ongetwijfeld hoofdpijn van mijn bijkomende vragen.
Ik herhaal zachtjes aan de geinteresseerde: "Wat ze beloven is even onzeker als de zon."
Voor het slapengaan kijk ik nog even naar Ryan Serhant op Netflix, de golden boy van het New Yorkse vastgoed.
Flitsende glamour, torenhoge hakken, zongebruinde teams en miljoenen-deals.
Ik kijk naar mijn sneakers die klaarstaan voor een uittrede de volgende ochtend waarbij de eigenaar en ik benieuwd zijn wat we gaan aantreffen.
De buitenlandse investering gaat voorlopig niet door.
Niet omdat Spanje geen interessante markt is.
Maar omdat vastgoedadvies ook betekent enthousiasme toetsen aan de realiteit.
Aan de vraag wie het risico draagt.
Wat overeind blijft wanneer de zon even niet schijnt.
Bompa zou zeggen: "Doe maar gewoon, het is hier zo slecht nog niet."
